nasjonaldagen

Syttande mai er ikkje alltid tog og bunad og is og supermiddag. Min morgon har vore snufsande febervarm med trommande regn utanfor. Med eit nydeleg smilande andlet på naboputa vart dagen utsett så lengje som mogleg før eg sto opp og drog heim til rømegraut og familiesamver. Framleis med febersløve auge prøvar eg å samle krefter til å gå i tog seinare i dag.

Inntil vidare kosar eg meg med norsk nostalgikjærleik i form av Hurra for Andersens! som går på NRK1 akkurat no. Det er så fint å sjå alle dei velkjende norske skodespelarane frå nydeleg sekstital, og det finst vel knapt noko som er betre underhaldning for ein sjukling på syttande mai. 

kino

Etter skokjøpinga i går gjekk Sindre og eg på dagkino og såg the King's Speech. Skikkeleg, skikkeleg bra film, med Helena Bonham Carter som eg diggar.

Til vanleg er eg ikkje så glad i å gå på kino på dagtid, men i går var det ein perfekt aktivitet etter ei travel natt. Og med ein så fin film var det heller ikkje fare for å sovne.

mary and max

Mary er 8 år og bur i Australia. Ho har ein hane, ein far, og ei mor som kjem med eigenkomponerte forklaringar på dei store spørsmåla i livet. Dei einaste venane hennar har ho laga sjølv, og ho ser på verda med undring. 

Ein dag finn ho ein telefonkatalog frå USA, og ho lurer på om verda der er den same som ho lever i. Ho vel ut eit tilfeldig namn, og sender brev til Max. 

Max er 44 år, men verda fortonar seg om lag like underleg og vanskeleg for han, som den gjer for vesle Mary. Brevet hennar får uante konsekvensar for dei begge, men for første gong opplever dei venskap - på godt og vondt.

Mary and Max er morosam på dei rette stadene og uendeleg trist. Det er som om Mary og Max kjem og dreg fram all einsemda og angsten som eg har gøymt inni meg så eg må snufse og gøyme meg litt bak teppet fordi det kjennest så sant. 

IMDB